یکی بود یکی نبود

***
یک عمر خدمتش
گرچه گذشته بود
در جامه‌ی پلیس
اما دلش
حساس و زودرنج چو یک طفل خردسال
در کشوری که دیدن اعدام مجرمان
تفریح کم هزینه و دلچسب مردم است
این مرد تاب دیدن یک زخم را نداشت
غمخوار اهل خانه و حتی غریبه‌ها
نقشی نبست در دل او کینه‌ی کسی
چون آینه
رفتار ناپسند ز هر کس که دیده بود
از یاد برده بود
دستش اگر که گاه تهی بود باز هم
با هرچه داشت
با چهره‌ی گشاده و خندان به میهمان
گسترده بود سفره‌ی بزم ضیافتش
می‌گفت: «مهربانی و نیکی به زندگان
شایسته است و شرط جوانمردی و وفا
وقتی که درگذشت کسی، بعدِ مرگ او
از گریه‌ها و ناله چه سودی و حاصلی»
این بود رسم زندگی‌اش در تمام عمر

***
آن روز پر ز غصه و تلخی و رنج و درد
وقتی که زنگ زد تلفن، صبحِ زود بود
لرزید پیکرم
قلبم فشرده شد
وقتی که یک خبر برسد در سپیده دم
ناغافل این چنین
بی شک که شوم و غم‌انگیز بوده است
آری خبر رسید که او درگذشته است
بعدش هجوم حسرت و غم، چشم‌های خیس
وآن روزهای سوگ
بسیاری آمدند
تشییع و ختم در پی هم برگزار شد
ای. . . پُر بَدَک نبود
اما دلم گرفت ز آنان که قبل از این
با طعنه‌ها و نیشِ زبان و کنایه‌ها
هر روز، بی امان به دلش زخم می‌زدند
اکنون به گریه‌های دروغین و اشک و آه
حسرت خوران که: « وای و صد افسوس و ای دریغ
بسیار زود رفت
او پاک و بی ریا و جوانمرد و خوب بود
یادش به خیر باد»
اما درون من
گویا کسی، دهان گشوده و فریاد می‌زند
«ساکت شوید مرده‌پرستان پرفریب
امروز لا‌اقل
از حرف‌های زشت و دل‌آزار‌تان دگر
آسوده است»

* * *
بس سال‌ها گذشته از آن روزهای تلخ
آن داغ جان‌گداز به دل سرد شد، ولی
امروز هم
هر جا نیاز هست به دستِ محبتی
هر گاه در مشاجره‌‌ها، اختلاف‌ها
حتی ز جمع موی سپیدان سالمند
از حرف خود نمی‌گذرد اندکی، کسی
تا آشتی شود
هر وقت دل گرفته ز رنجی و غصه‌ای
خواهی اگر که سفره‌ی دل، بغضِ در گلو
درنزد یک عزیز که همراه وهمدل است
با گریه وا کنی
آهی حزین ز سینه بر آید که ای دریغ
خالی است جای او