یکی بود یکی نبود

برگ و باد

تو پر از زهر و نفرت و خشمی // مثل یک انتحاری بی باک

عاشقت هستم و نمی‌دانم // که چرا دل سپرده‌ام به هلاک

سر و پا اشتیاقم و آیم‌ // سوی تو باز چابک و چالاک

بکش آن ضامن و بدان، یک آن // غم ندارم ز مرگ دهشتناک

ای خوشا پیکرم در آغوشت // زخمی و شرحه شرحه و صد چاک

این چه عشقی‌ست شوم و ویرانگر // خِرَدم بازمانده از ادراک

من چو یک برگ خشک پاییزی // عشق مانند پنجه‌ی کولاک

چه کند با تهاجم توفان // ناتوان پیکر خس و خاشاک

برندارم ز دامنت ای دوست // دست خود را مگر به سینه‌ی خاک

محسن مردانی
24 خرداد 1394