دوش چه خورده ای؟
غزلی از مولانا در دیوان شمس دیدم به ای مطلع:
دوش چه خورده ای؟ بگو ، ای بت همچو شکرم
تا عمر بعد از این، من شب و روز از آن خورم
ای که ابیت گفته ای هر شب عند ربکم
شرح بده از آن ابا بیشتر ای پیمبرم
اشارهای است به حدیث پیامبر(ص) : ابیت عند ربی یطعمتی و یسقینی هر شب نزد پروردگارم اقامت میکنم و از خزانهی رحمتش میخوراندم و مینوشاند
اما این اقامت و خوردن و نوشیدن چیست؟
مطمئنا منظور غذا و آب معمولی نیست بلکه بهرههای معنوی است و زمانش هم شب است که از دردسرها و دل مشغولیهای روزانه فراغتی حاصل است. این اقامت شبانه باعث میشود وقتی روز زبان به سخن میگشاید کلام الهی میگوید و سخنانی بگوید که به دل آرامش میدهد.
مولوی به پیامبر میگوید دیشب در محضر خداوند چه خوردهای که این چنین زیبا سخن میگوئی؟ به من هم بگو که من همیشه از آن بخورم.
بله این بهرههای معنوی الهی است که روح انسان را فربه میکند.
